Ouwe rot is weer hot.# 2006 Warner Bros. Records

Paul Simon is 65. Tien jaar geleden verscheen van zijn hand de cd 'Songs from the capeman' die ik ondanks de slechte kritieken toch erg mooi en de moeite waard vind.

Met de cd 'Surprise' is Paul Simon nu terug. Voor deze productie heeft mij niet, zoals in de lijn der verwachting lag, aangeklopt bij zijn trouwe producer Roy Halee, nee, Simon heeft Brian Eno (van Roxy Music) aangetrokken als producent van een surprising Sonic Landscape. Een hele nieuwe weg, en een goede.
Ik vind het absoluut een geweldig gegeven dat een man van 65 zoiets gewaagds doet. De arrangementen zijn totaal anders dan we van Paul Simon gewend zijn, maar het is merkwaardig hoe de onmiskenbare Simon-sound zich blijft manifesteren in een muzikaal electronische lardering.

Zijn stemgeluid is al even puur als de nieuwe songs. Die stem is in de afgelopen 25 jaar opmerkelijkerwijs nauwelijks veranderd en hoeft dat wat mij betreft ook absoluut niet.
En zo zou je kunnen stellen dat 'Surprise' de tijden van Simon's klassieker Graceland echt doet herleven; ook een opmerkelijk product, van productionele schoonheid, en met beide benen in de tegenwoordige tijd.
Paul Simon huppelt met deze cd een geheel eigen pas. En een rollator lijkt hij daarvoor nog lang niet nodig te hebben.

Let als het zo uitkomt ook even op het fantastisch uitdagende slagwerk van grootheid Seve Gadd. Heerlijk, ruig, raggen. En Herbie Hancock mocht ook nog meedoen. Terdege aanbevolen, terdege.

Electro # 2006 get Physiscal

Nog niet zo lang geleden al eerder op Limousique, maar nu gewoon pats-boem nog een keer. Dubbel op Limousique! Kennelijk doen ze iets goed dus.

Eerlijk gezegd moest ik er niks van hebben toen ik deze cd voor het eerst beluisterde. Dat kan meestal twee dingen betekenen: óf het is werkelijk helemaal niks, óf het is een plaat die moet groeien, inweken en een beetje fruiten. Zoals je een goede saus ook eventjes moet laten pruttelen, waardoor de smaak wat meer los komt. En dan smaakt deze cd opeens lang niet slecht.

Misschien kwam het door de kaalheid van de tracks, misschien was het me wat te simpel in het begin. Naarmate ik wat vaker ging luisteren, bleek dat nu juist de kracht te zijn. Niet teveel opsmuk, geen muren van geluidseffecten, maar gewoon simpel en doeltreffend. Heel Feng Shui zeg maar. En goedgekeurd door Limousique. Ik wil nog wel even mijn favoriete tracks aangeven: het melodieuze en sterke Mandarine Girl met z'n gruizige square-achtige leadsample, het pulserende Darko en het oneindig opbouwende In White Rooms. Jaaaah!