Hiphop # 2006 Project Blowed

Accompanied by Rjd2... Dat willen we allemaal wel! Sterker nog, ik zou zeggen: Rjd2 en Aceyalone er graties bij. Rjd2 kennen we van een stukje verplichte kost Dead Ringer ('02), een fantastisch stuk (voornamelijk) instrumentale hiphop dat je naast Endtroducing van DJ Shadow in de kast kan zetten. De man smeedt met eigen beats en ouwe plaatjes uitermate volle sfeertracks aan elkaar waarin het klinkt of alle onderdelen voor elkaar gemaakt zijn. Hooggespannen verwachtingen dus voor dit samenwerkingsproject met Aceyalone.

Laatst genoemde is een man die zijn sporen heeft verdiend met zijn Freestyle Fellowship en ondergronds stug door is gegaan met ‘geletterde’ hiphop, terwijl boven de grond Fiddy Cen z'n biceps aan het flexen was naar de bitches en hoes in da club, die op hun beurt weer allemaal met pappa's zakgeld naar de Free Record Shop renden. Nu mag deze man zich dus verheugen met Rjd2 achter de draaitafels. En inderdaad, de nummers zijn gevarieerd, vol en goed. Er is het soulvolle Fire, het duistere Supahero en bijvoorbeeld het licht ontvlambare Mooore. In het rustigere (ik zou bijna gevoelig zeggen) Here and Now komt het stemgeluid van Rj zelf ook nog langs en in het korte instrumentale A Sunday Mystery hoor je waarom je de andere bovengenoemde platen ook direct aan moet schaffen.

Tripshhit # 2006 Rephlex

AFX, Aphex Twin zo u wilt, is zegmaar de Leonardo Da Vinci van de "elektronische muziek". Multidisciplinair, geniaal, soms iets te fantasierijk en knettergek. Een van de beste ambientproducers, maar ook een van de beste acid house producers. En dus alles daar tussenin. Maar het beste is AFX toch wel in de zogenaamde "tripmuziek". Leg drie drum'n bass platen over elkaar en je krijgt een idee. Knappe is echter dat er ondanks de ogenschijnlijke chaos structuur in elk nummer zit.

Nu, deze man heeft de afgelopen twee jaar een reeks van elf 12" vinyls uitgebracht onder de titel Analord. De beste tien nummers van deze platen zijn nu verzameld op Chosen Lords; creativiteit is leuk, maar er moet ook brood op de plank komen. En dat gaat wel lukken met deze CD. Want ook deze is weer geniaal. AFX weet als altijd een goede balans te vinden tussen synths, drum en effectjes. Enigste minpuntje is dat af en toe wat samenhang mist, maar goed, het is dan ook ene compilatie. En God, wat heb ik eigenlijk te klagen met tracktitels als PWSteal.Ldpinch.D en XMD 5a. Strange, but pleasantly arousing.

Ecletische Rock # 2006 Warner Bros.

Jaja jaja jaja jaja, jaja jaja jaja ja! The Flaming Lips zijn er weer met At War With The Mystics. De muziek van deze drie mannen is milde gitaarrock met alles wat ze in en om het huis hebben gevonden dat geluid maakt. Ze zijn al een tijd bezig en klinken dan ook zeker niet zo rommelig als je je nu misschien voorstelt. Alles valt wel zo'n beetje op zijn plaats: van belletjes tot kuchjes, van sirenes tot klikjes en popjes. Zelf het Duitse Volkslied komt de hoek om kijken in Pompeii Am Götterdämmerung.

Volgens de band zelf is het de bedoeling dat de plaat klinkt als “een demo van een mafkees”, lees ik in de OOR. Noem het psychedelisch, eclectisch, surrealistisch of symphonisch, er komt in ieder geval van alles langs en het klinkt altijd vol en bij vlagen vet. Het album is wat rustiger dan het vorige Yoshimi Battles The Pink Robots en misschien ook íets minder bijzonder, maar ligt wel wat gemakkelijker in het gehoor en is dus ook zeer de moeite waard.

The Flaming Lips staan 5 juni op Pinkpop.

French house # 2005 Vulture Music

Een korte recensie, want een korte 12". Defender is de zoveelste naam voor de zoveelste samenwerking tussen een van de vier er ècht toe doende French house artiesten: Alan Braxe, Fred Falke, Thomas Bangalter en Guy-Manuel De Homem-Christo. Deze keer zijn het Alan Braxe en Fred Falke die achter de knoppen zijn gaan zitten en er weer achter tevoorschijn zijn gekomen met een tweenummerige 12".

Op kant A staat het nummer Defender. Beukende gitaar en "come on" en "ok" samples. Typisch zo'n track voor onder een "100 hardste F1 crashes" filmpje. Allerminst origineel, maar daarom niet minder doeltreffend. Gelukkig denkt men met kant B, Bliss, ook aan de echte French house adept. Vrolijke, doch niet softe, filterhouse met veel door elkaar lopende synthpartijen en een handclap op de juiste tijd. Ook hier weer: niet origineel, wel doeltreffend.

Kortom: iedereen die van French house houdt, en zich blijft verbazen over de impopulariteit van het genre, doet er goed aan deze plaat te kopen en heel hard te draaien. Aanstekelijke muziek, waarmee zeker zieltjes kunnen worden gewonnen.

Rock # 2006 Matador

Ik weet niet zo goed wat me bezielt, want ik houd helemaal niet zo van Bettie Serveert, en dan vooral niet zo van de stem van Bettie, erhm... Carol bedoel ik. Wat nou dan? Pretty Girls Make Graves, een bandnaam om verliefd op te worden, heeft me te pakken. Na twee nummers dacht ik: weg ermee! Na vier nummers dacht ik: och... en na zes nummers heeft het de speler niet meer verlaten. Het is lekkere gitaarrammelrock met alleen maar instrumenten die al langer dan vijf jaar bestaan en een vrouwenstemmetje er overheen. Heel traditioneel dus. En die stem, die klinkt dus als Bettie van Carol Serveert. De muziek is lekker duidelijk: melodieus, repetitief toetsenwerk en ze zingt alsof het ook echt wat uitmaakt wat er uit haar mond komt. Goede zaak.

Goh, ik ben blijkbaar niet als enige pasen niet bij mijn ouders aan het vieren, ik kijk naar links en zie één der Grote Groningse deejays paasontbijten bij mijn luide-muziek-achterbuuv. Ze luisteren iets raars. Dan maar weer de koptelefoon op, en daar zijn ze weer, Seattles echte rockmelodianten, gelukkig maar. Misschien Palomine ook maar weer eens uit de kast halen?

Update: Ze luisteren Moloko, Familiar Feelings in de Timo Maas remix. Eigenlijk best ok dus.

Industriële electro # 2006 BPitchControl

Voor wie nooit in Berlijn is geweest: hier volgt een korte introductie in de sfeer van de stad. Berlijn is groot, grauw, veelzijdig, serieus, artistiek, hip, industrieel, een beetje melancholisch, en tja... toch vooral erg Duits. Natuurlijk zijn er ook gemütliche barretjes en straatjes, maar het overkoepelende gevoel zit voor mij toch wel in de genoemde eigenschappen. Ook is het mij opgevallen dat er ontzettend veel creatievelingen en mensen met experimenteerdrift rondlopen. Een bovengemiddeld aantal mensen in Berlijn lijkt iets in de kunst, de muziek, of een ander creatief gebied te doen. Ellen Allien en Apparat doen het in de electro.

Vanwaar deze toeristische introductie? Muziek beschrijven is een interessant iets. Je kan obscure feiten over een band opsommen, aangeven wat voor instrumenten er gebruikt worden of als een lyrische poëet tekeer gaan. Die laatste optie is niet eens zo gek. Misschien kan het gevoel van bijvoorbeeld een gedicht wel het dichtst bij gevoel van de muziek komen. Helaas ben ik geen dichter, en in dit specifieke geval komt de sfeer van de woonplaats van Ellen en Apparat bijzonder goed overeen met de sfeer van de plaat. Daar moet u het dit keer mee doen.

Everything distorted # 2006 EMI France

De tegeltjesspreuk voor vandaag: remixalbums kunnen goed uitvallen, en remixlabums kunnen slecht uitvallen. Zo ook bij Daft Punk. Daft Club, vol remixes van hun vorige studioalbum Discovery, was bijvoorbeeld geniaal. En dat niet alleen omdat sommige remixers pop of zelfs hip-hop gemaakt hadden van de tracks van het Franse duo. Maar goed, nu dus remixes van het vorig jaar terecht niet bijster goed ontvangen Human After All. Wat Human After All miste was tempo, coherentie en funkyness. Eerder ging men op de met Discovery ingeslagen weg van lange halen gedistorte gitaar verder. Leuk, maar niet Daft Punk.

Anders gezegd: dit remixalbum moest haast wel beter zijn dan het origineel. En dat is het ook. Ik zie maar een groot nadeel: alle remixers (Soulwax, Peaches, Vitalic, etc.) hebben ervoor gekozen om de beste tracks van het origineel te remixen. Twee keer Robot Rock, drie keer Technologic en evenzoveel keer Human After All. Blijven er nog twee andere nummers over. Paradoxaal is dit ook het grote voordeel van dit album ten opzichte van het origineel; zwakke broeders zijn absent.

Feit is dat er dus maar vijf "unieke nummers" op deze cd staan. Toch is er geen sprake van verveling. De nummers zijn zo vakkundig uit elkaar getrokken, verknipt en herschikt dat geen twee nummers echt op elkaar lijken. Funky house, verknipte dance, glamrock en het betere beuk- en trapwerk: alles staat erop. Toch blijft de eenheid bewaard. Hiervoor zorgen de gedistorte stemsamples en ingewandverscheurende gitaren.

Tel ik dit bij elkaar op, dan kan ik concluderen dat deze release beter is dan het origineel. Niemand zal hier een miskoop of misdownload aan doen. Hoewel ik veelal tegen remixalbums ben (als artiest een ander het werk laten doen en zelf met de eer strijken) kan ik niet anders zeggen dan dat deze beukende, scheurende en schreeuwende...massa...een knap staaltje muzikale outsourcing tentoonspreid.

Techhouse # 2006 Clone

Stel je de Autobahn bij nacht voor. Leeg, donker, stil en vooral: eindeloos. Stel je nu ook voor dat je in een auto zit. Een auto met een cd-speler. Welnu, als er één situatie is waarin deze release van Duplex thuishoort, is het deze. Late Night Driving is namelijk ook donker en eindeloos. Niet leeg en stil. Schitterende synthlijnen en sequencerloops draperen zich eindeloos over simpele doch effectieve beats. Dit alles, inclusief bas, staat op de schijnbaar eeuwige repeat. Vergelijkingen met Akufen (hopelijk bekend, zoniet: get familiar) en Swayzak liggen binnen handbereik. En best of all: Duplex is zo Nederlands als de bouwfraude.

Met Late Night Driving heeft Nederland dus eindelijk iets om tegen al het Duitse elektronicageweld op te boksen. Ook niet onbelangrijk is dat dit meesterwerk, naast de vinyluitgave, ook op het veel bereikbare cd-formaat uitkomt. Geen beter excuus dus om de hele wereld kennis te laten maken met deze excellente, exquise en extraordinaire dichtbundel zonder woorden. Om poëtisch van te worden.

electrechno # 2005 PIAS

Vitalic hebben gewoon overgeslagen, en dat klopt niet. Ok Cowboy is vorig jaar uitgekomen en bevat vooral een verzameling van eerdere EPs en wat nieuw werk. La Rock zal de bekendste track zijn, zo'n centraal item in een 2 Many DJs set. My Friend Dario is net een klein hitje geweest, maar dat vind ik eigenlijk het minst interessante nummer. Leuk is bijvoorbeeld de hilarische opener Polkamatic, waar electro en de polka elkaar ontmoeten. Verder is Woo met zijn trage opzwepenheid erg bijzonder, en knoopt hij met één vocale sample in Repair Machines een zwaar sfeervol nummer in elkaar. Wat kunt u nog maar verwachten? Stevige dansmuziek.

Ik heb Vitalic in 2005 op Eurosonic in Huize Maas meegemaakt, en dat is toch een van de beste sets die ik me kan herinneren. In één woord: vet. Vitalic mag dan maar nummer 327 zijn in deze wereldranglijst, mijn vriend is het wel.

Vloervullend singeltje # 2005 Wall of Sound

Zo was ik gisteren bij de swing in Vera alwaar (ik meen) de maker van de mix waarnaar ik in onze eerste posting al had verwezen achter de draaitafels goed fout bezig was. Tegen beter weten in op de man afgestapt en gevraagd of hij aan verzoekjes deed, liever niet, en of hij dan de Trentemøller remix wou draaien van What Else is There van Röyksopp... die had ie überhaupt niet! Dat kan natuurlijk niet.

The Understanding (2005) heeft op mij niet zoveel indruk gemaakt, niet vergelijkbaar met Melody A.M. in ieder geval, maar het was wel leuk dat Karin Dreijer Andersson er een gastrolletje op had. Wie? Karin weet u wel, van The Knife. Echt leuk werd het pas toen een vriend me er op wees dat Vitalic de boel in de remix had gezet. EPtje opgeduikeld, en ja hoor, fijne remix. Maar wie staan er nog meer op? Stuart Price twee keer, als Jacques Lu Cont en de Thin White Duke, die we onder andere hiervan kennen en hiervan, ach kijk anders hier, dan weet je het allemaal.

Price maakt twee vrolijke mixen, en herkenbaar dansexemplaartje voor de radio, waarbij nog wat van het origineel overeind is gebleven, en een ecstatische lange versie.Beide mixen van The Emperor Machine vind ik minder, maar Vitalic brengt het er goed van af met een blikken repetitief technoproduct, en dan nog Trentemøller. Wiesda? Toch nummertje 14ø op de wereldranglijst van DJs. Deze Deen bouwt het geheel prachtig op, bij de eerste beats weet je al dat het goed gaat worden. Na drie en een halve minuut fijne technø last de beste man geheel ongevraagd een gitaarpauze in waarin de stem van Dreijer erg goed naar voren komt... en dan, dan echoot ze weg en begint de apøcalyps. DJ, leest u mee? Waar wördt dit wél gedraaid?!

grensoverschrijdende techno # 2006 Resist

Als er één artiest in de buurt komt van wie ik op dit moment persoonlijk vind dat hij de meest ultieme techno maakt, is het James Holden. De man is 26 jaar en heeft een verfrissende kijk op de technowereld. Nog steeds is zijn muziek minimaal en blijven herhalende patronen een rol spelen, maar zijn producties zijn warmer, melodieuzer en meeslepender. Zijn label Border Community vat deze visie samen door muziekproducties uit te brengen die net even anders zijn, met een net iets bredere kijk op wat er allemaal mogelijk is binnen electronische muziek.

Deze mix is samengesteld uit een eclectisch aanbod verspreid over twee cd's. Aphex Twin, Richie Hawtin (als Plastikman), Nathan Fake en Apparat komen allemaal voorbij. De mix is langzaam, meeslepend en... ‘anders’.

Als laatste wil ik nog even mijn persoonlijke favoriete nummer aanstippen: op schijf numero uno staat Petter met het nummer “Some Polyphony’. Mijn hemel, doe mij meer van dat.