Instrumentale Hip Hop # 2006 Anticon

Ja lekker, ditmaal vol en vet graag. Dit keer heb ik geen behoefte aan klinisch, staccato en zorgvuldig gepositioneerde samples (zei iemand ‘Neptunes?’), maar ik wil log, diep, grauw geluid. Een beetje als RJD2 en DJ Shadow, alleen dan minder grauw door het aantal draaibeurten zeg maar. Somber is het allemaal niet—ook niet uitgesproken vrolijk verder—maar het geheel klinkt gewoon een beetje duister. Ook donkerder dan de twee eerder genoemde vergelijkingen.

Toch kan ik me voorstellen dat ook deze plaat iets te snel teveel wordt. Ik weet niet of dat aan mijn aandachtsspanne van 2 seconden ligt, of aan het feit dat je gewoon zelf ook een beetje 'vol' raakt door het geluid. Maakt ook niet uit verder, het is gewoon een vette cd. Ga gewoon eens luisteren!

Hiphop # 2005 Epitaph

Er zijn maar weinig hiphop albums die ik zo vaak beluisterd heb als deze... Lauryn Hill? De Beastie Boys misschien? Nog maar een krap maandje binnen, maar ik ben helemaal om. DangerDoom is een project van Danger Mouse en MF Doom, beide vernoemd naar tekenfilmfiguren. De muis achter het masker kent uit al van dat andere stel tekenfilm figuren: hij produceert beats voor de Gorrilaz. En dat zijn niet de minste. Het metalen masker is van MF Doom, de stem van de plaat, een mij verder onbekende rapper uit Engeland. Een prettige schorre kerel die klinkt als Method Man zonder consumptie. Binnenrijm, spitsvondigheden, veel van dat soort stijlfiguren die van rap wat moois maken.

Danger en Doom hebben een batterij tekenfilmstemmen van Cartoon Network geleend die het geheel een beetje luchtig maken. In het begin stoorde ik me wat aan deze meligheid, maar achteraf bezien is het eigenlijk wel prima dat het niet zo'n serieus geheel is. Rap klinkt meestal al ernstig genoeg.

Klappertje Troef # 2005, Excelsior Recordings EXCEL 96100

Na meemaking van een daverend optreden in Vera (Groningen) van deze bijzondere formatie (waarbij de cd aangeschaft) voel ik de sterke behoefte om deze cd ten zeerste aan te bevelen.

Simon Vinkenoog is een absolute gigant in tekstvervaardiging en declamatie. Dat hij zijn op bijna 78-jarige (!!) leeftijd ongekende levenslust en positivisme heeft gekoppeld aan de frisse opzwepende klanken van het voor de gelegenheid uitgebreide Spinvis is een zet die weliswaar symbolisch is voor zijn hele loopbaan (hij zoekt en vindt altijd op wegen die allesbehalve gebaand zijn), maar die ongetwijfeld in goede aarde zal vallen bij mensen die nooit eerder iets van Vinkenoog gehoord hadden.

Nu eens geen knorrig gedreuzel over de moeilijkheid van het leven of oeverloos gezwam over onbereikaarheden maar een plaat die al meteen aanvangt met wat ongetwijfeld het meest positieve gedicht ooit geschreven genoemd mag worden. Toegankelijk. Getiteld: 'JA!'.
Het samenspel van de oppeppende en heftig opzwepende teksten van Vinkenoog (die ook Paul van Ostaijen declameert) en de eigentijdse klanken van Spinvis zijn bijna magisch. Veel electronica, ritmische verschuivingen, stemvervorming en avant garde, en trompetgeschal van acteur Hans Dagelet. Dadaisme anno 2006. Een waarlijk prachtige release. Zeer gedurfd werk van Excelsior recordings, het vaste platenlabel van Spinvis. Te beluisteren op hun website en te koop met prachtig boekje in uw speciaalzaak. JA! JA! JA! Volmondig JA!

Rustieke tokkeljazz # 2005 Leaf

Noorse Hanne Hukkelberg het met Little Things een fantastisch knutselwerk afgeleverd. Breekbare zang, gecombineerd met gerammel met alledaagse huis-, tuin- en keukendingen en warme jazzy instrumenten. De muzikale omlijsting doet me denken aan Psapp en de zang aan Emiliana Torrini.

Er kleeft maar één risico aan deze plaat en dat is dat de fantasieën van Hukkelberg je niet geheel mee kunnen krijgen. Het kan lastig worden de plaat serieus te beluisteren... Bij mij balanceert het op de rand, maar helt het flink over naar de goeie kant. En dat vind ik eigenlijk juist wel leuk, zo'n plaat waar je vaker naar kan luisteren, aan kan wennen, en telkens weer wat nieuws in kan ontdekken. Als ik hiernaar luister droom ik weg en beleef een raar reisje met af en toe onverwachts betoverend mooie momenten... Wie wil dat nou niet?

Elektro met een knerp # 2005 Tinted Records

JAAAAAAAAA, eerst even een vreugde kreet. Nu ik het hoor, duidelijk te lang gemist; nieuwe, gave, vrolijke knal elektro. Het weinig boeiende ‘Sexor’ is meteen overbodig. Alle wel boeiende trax van dit album heeft Tiga namelijk heerlijk over het eerste deel van deze dubbelcd verdeeld. Alhoewel de mix tijdens het eerste gehoor een hoog hit-gehalte lijkt te hebben, zitten er gewoonweg teveel verrassingen tussen waardoor ook na de onvermijdelijke repeat sessie nog steeds het hoofd ja blijft knikken. Uiteraard is vooral de waanzinnig goede remix van ‘Tribulations’ een aanrader, maar ook het knerpende ‘John's Addiction’ van ‘John Starlight’ valt geheel op z'n plek. Ik kan nog wat larisch doorgaan, maar dan rest ook nog het andere deel van de dubbelaar.

Ajax, eh ja, ik kan in dit geval weinig anders dan deze snoeiquote erin plaatsen ‘Australia's baron of kampbootytek, prince of disconouveaux and Tsar of all things electrofreakacidmuzik’. En ja, als er zo over je gepraat wordt dan ben je inderdaad goed. Gaat wat mij betreft nog over Tiga heen. De gekozen trax zijn vaak elektro remixen, van bijvoorbeeld ‘Soulwax’ of ‘Freeform Five’. Daardoor een goede dosis vocals wat deze mix alleen maar ten goede komt. Aanvullen met wat echt elektrowerk en zie daar... Het nieuwe disco