Electro # 2006 Rabid

Oeh. De groep die zorgde voor de allereerste recensie op Limousique. Hoge verwachtingen dus. Bij de eerste luisterbeurt moest ik even wennen: Is dit het nou? Spooky gefreak, pulserende arpeggio's, een soort piratenlied (‘One Hit’)? Allemaal wat onwennig nog. Een aantal luisterbeurten later zit ik er beter in en concludeer: The Knife is uitgepuberd.

Nog steeds zijn er die happy-hardcore achtige invloeden te vinden (de stampende combo van bassdrum, snare en cymbal in ‘Neverland’) en nog steeds klinkt het lekker electronisch. Het meest karakteristieke van The Knife blijft de stem van Karin Dreijer Andersson. Ze heeft al een apart stemgebruik van zichzelf, maar doordat elke zanglijn wordt gedubbeld in een andere toonhoogte, krijgt de muziek dat typische, vervreemdende sfeertje.

Wat is dan het verschil met Deep Cuts? Ik denk dat het goed samen te vatten is door te zeggen dat de muziek dit keer iets serieuzer is, iets donkerder zelfs. Misschien minder energiek dan het eerste album, maar zeker niet minder interessant. Gelukkig blijft het frisse muziek: de combinatie van melodieuze structuren en het enigszins onsubtiele gebruik van drums en instrumenten hoor ik nergens anders. The Knife blijft in m'n lijstje staan.

De schoonheid van BliepKraak # 2006 Raster Noton

Deze japanner staat bekend als een van de meest innovatieve vernieuwers binnen de elektronische muziek. Zijn nieuwste werk Dataplex is minder abstract dan het fantastische album Matrix uit 2001, maar voor velen zal ook zijn laatste telg niet te behappen zijn. Zijn muziek kan het beste omschreven worden als ruwe, ongepolijste informatie recht uit de kern van de computer. De titel van het album zegt al genoeg: Het gaat hier puur om de esthetiek van data. Dataplex is de eerste uit een serie albums met dit thema. En na een poosje luisteren begint er wel degelijk structuur te ontstaan in de nummers. Het begint langzaam aan een logisch geheel te worden. Kraakjes en piepjes evolueren tot een levensvatbaar geheel. Je moet er zeker moeite voor doen maar uiteindelijk kan dat uiterst belonend werken. De luisteraar is degene die een relatie aangaat met de muziek en er zijn eigen projecties in kwijt kan. Dat maakt Dataplex tot een rijk en soms wonderschoon album.

Rijkelijk gevulde soundtrack # 2006 One Little Indian

Drawing Restraint 9 is het nieuwe werk van kunstenaar Matthew Barney. Ik zeg nadrukkelijk werk omdat je het veel meer is dan alleen de film. Zijn vrouw heet Bjork en die kennen we allemaal inmiddels wel. Ze heeft de soundtrack verzorgd voor DR9 en het is een lastig luisterbaar, maar erg mooi geheel geworden. Als je de film niet heb gezien (en dan zullen er zeer veel zijn) dan voelt het album nogal fragmentarisch. Het nummer Storm is fantastisch, het soort nummer waarvan ik altijd hoop dat Bjork er meer van maakt: duister, gelaagd en schitterende vocalen. Kippenvel. De rest van het album is niet zo opzwepend. Traag zelfs. Maar na een aantal luisterbeurten geeft het album steeds meer van haar schoonheid bloot. Een van de oudste Japanse instrumenten, de Sho, speelt een belangrijke rol op zowel het album als in de film (Mayumi Miyata, een van s’werelds meest vooraanstaande Sho artiesten is ook te zien in de film) Het is zo’n typisch groei album dat je af en toe op zet. En ik kom steeds meer tot de ontdekking hoe ontzettend knap en liefdevol dit album gemaakt is. De Bjork van Debut en Post is al lang niet meer. Gelukkig maar.