Hip Hop # 2006 Top Notch

Het kan gelukkig nog: goede hip hop met originele teksten, die interessanter klinkt dan het gros op MTV. En nog Nederlandstalig ook. Ik moet toegeven dat het me niet bijster veel kan schelen of het serieus ergens over gaat (ik ben een groupie van De Jeugd van Tegenwoordig), maar het is zeker beter dan het ge-emmer over de bitches en de bling. Een beetje stoer doen met je vrouwen en je bezittingen OK—hoort erbij—maar nu weten we het wel.

Buiten de teksten ben ik vooral blij met de productie van Eigen Wereld. Opgezwolle heeft besloten niet de Neptunes na te willen doen, maar zichzelf te blijven. De beats zijn rauw, de sfeer is vrij donker en er worden veel geluidseffecten toegepast. Geweldig hoe de stem in Elektro Stress daadwerkelijk steeds drukker en vervormder wordt. Hip hop wordt steeds interessanter in Nederland. Bliep bliep.

Jazz # 1998 Buda Musique

Eén van de betere elementen van de film Broken Flowers was—buiten Bill Murray—de muziek. Via de soundtrack van de film kwam ik erachter dat Mulatu Astatqe een groot aandeel had in deze elementen. Dus: verder op zoek naar deze man.

Ik kwam uit bij deze cd, deel vier in de serie Éthiopiques. Mulatu maakt jazz—broeierige, ongepolijste, en soms zelfs krakkemikkige jazz. Hoewel hij deze muziek in Amerika heeft gestudeerd, klinkt zijn versie duidelijk anders. Meer laidback, meer zon, meer zweet. Doordat hij gebruik maakt van andere toonladders dan je normaal gewend bent, bevind je jezelf tijdens het luisteren soms plotseling in een vreemde en bijna spookachtige sfeer. Ook moest ik even wennen aan de wat slordige manier van spelen, maar misschien komt dit ook door de kwaliteit van de opnames. De muziek is namelijk alweer een poosje geleden opgenomen (tussen 1969 en 1974) en dat kan je horen. De Fender Rhodes klinkt wat gaar, de gitaren en blazers distorted, de drums als kartonnen dozen. Heerlijk.

Instrumentale surf # 2005 All Score

Als je bij het horen van de term surfmuziek niet verder komt dan 'dat ene nummer van Pulp Fiction' en met neuriën van ouwe deuntjes van de Beach Boys, dan kun je dat muzikale gemis in een klap teniet doen door de nieuwe van de Duitse surfsensatie The Kilaueas te luisteren. Je zou vermoeden dat de zon altijd schijnt in thuishaven Stuttgart want de plaat heeft een hoog zonnebrillen- en bikinigehalte. Op de cd staan zeventien supervette instrumentale tracks, volgens het al eeuwen beproefde recept: veel reverb, veel vierkwartsmaten en rocken met die hap, met El Hombre Invisible als onbetwist hoogtepunt. De 'broertjes' Tom, Volker, Ralf en Oli Kilauea doen geen concessies: het is een cd met pure surfmuziek, geen commerciële truukjes en geen catchy filmquotes of samples uit de beginjaren van de surfhausse, die vanaf 1958 de Amerikaanse westkust in haar ban had en die je wel vaker hoort bij surfbandjes die zonodig willen laten merken dat ze weten waar Abraham de mosterd haalt. The Kilaueas weten dat allang: in de straat achter het station van Stuttgart. Voor een keer durf ik te zeggen: kopen die plaat, je kunt je geld even niet beter besteden. Echt.

Indie rock # 2005 eigen beheer

Voor wie de hype niet volgt is het wellicht nog nieuws: Clap Your Hands Say Yeah komt eraan. Het gelijknamige album is in beperkte oplage uitgebracht in eigen beheer en sloeg in als een bom. Melodieuze rock die sterk aan The Talking Heads doet denken... dat is dan ook niet zo raar, de zanger heeft een bijzonder stemgeluid dat erg dicht in de buurt komt bij David Byrne. Er zijn meer oude invloeden te noemen als de Pixies, Velvet Underground en David Bowie, maar het gaat er natuurlijk toch om wat er op déze plaat staat. En dat is warme volle gitaarpop waar werkelijk nergens gaten in vallen.

Het album komt eind januari `06 in Europa uit in beheer van Wichita Recordings.

Rebeldancehallhop # 2005 XL

Op the Box kwam Bucky Done Gun voorbij, van een dame ergens in de twintig met een houding waar Dr. Dre en Pharell Williams bij verbleken. Deze agressieve dancetrack was voldoende: ik wil meer weten.

Maya Arulpragasam, alias M.I.A., is een pittig ding uit London met een rumoerige jeugd inclusief een burgeroorlog in Sri Lanka. Een Freedom Fighting Dad. Dat zie je terug op de albumhoes en hoor je in de muziek. Arular is een heftige dansvloerplaat, doorspekt met een duidelijke mening over de stand van zaken. Een soort van Audio Bullys met inhoud zeg maar. Het zou ook de wederhelft van Dizzee Rascal kunnen zijn. De kwaliteit is constant, het hele album goed. Maar je moet er wel tegen kunnen.

Agitpop # 2005 Staubgold

Het bijzonder omvangrijke Schwabinggrad Ballett uit Hamburg was vor mij de grote verrassing van 2005. Voortgekomen uit allerlei links-politiek geëngageerde bandjes en collectieven is de eerste plaat van dit veertienkoppige gezelschap (maar het zal even goed uit twintig mensen kunnen bestaan, daarover is de hoes niet bijster duidelijk) een mengeling van stijlen, sferen en genres. Prachtig gezongen liedjes over hoe-kan-het-anders Berthold Brecht worden afgewisseld door electronische improvisaties met blikken trommels en jolige marsmuziek met klassieke arrangementen, die verraden dat het conservatoriumspook bij de Schwabinggraders heeft rondgedoold.

Het Schwabinggrad Ballett lijkt nog het meest op De Kift, een band die de theatrale aanpak ook niet schuwt. Toch is De Kift veel consequenter doordat het veel met koper werkt, waardoor het meer een eenheid is. In dat opzicht kan de halfslachtige en eclectische aanpak van het Ballett gemakkelijk verkeerd uitpakken, maar dat doet het niet: ook al stuitert de plaat van avant garde naar punkrock en van jazz tot cabareteske onzin, de debuutplaat is onmiskenbaar een aanwinst. Je zou het eigenlijk een verzamelaar kunnen noemen met leidjes die toevallig heel lekker bij elkaar passen ondanks de grote onderlinge verschillen.

Eighties / Ambient # 2005 DMC

Kerstradio stond bij mij in het teken van de Pet Shop Boys, met name Chris Lowe. Voor Back to Mine, ‘a personal collection for after hours grooving’, verzamelden Chris Lowe en Neil Tennant elk een plaatje bijeen. Een dubbelaar dus.

Neil Tennant levert een doordachte collectie dagdroom ambient af, met de prachtige opener Traum van Fairmont. Eenmaal in slaap gevallen worden we ook niet echt meer wakker, we schommelen een beetje heen en weer tussen een franse chanson, Dusty Springfield en het obscure www.jz-arkh.co.uk, met een accent op ambient electro.

Chris Lowe echter, zo te horen de Ernie van het duo, pakt het anders aan. Het lijkt alsof hij een greep in zijn platenkast heeft gedaan en de tofste platen die hij tegenkwam bij elkaar heeft gemikt. Het resultaat is een blije mix met een accent op de jaren tachtig. Maar hoho, geen Absolutely Best of the Eighties meuk, nee de écht goede platen uit die tijd. De uitsteekschijf is The Flirts - Passion, die het volgens mij nog steeds goed zou doen in de hitparade. Zonder deze track zouden de Pet Shop Boys niet bestaan hebben, volgens Lowe. Nou, Silver Screen Shower Scene, de ultieme electrohousetrack van Felix da Housecat, zou ook niet bestaan hebben. Zo hoor je nog eens waar die Housecat z'n materiaal vandaan haalt. Verder dus veel meer dance en blij, een honkeytonk gospel Celestial Choir, de recentere Justice vs. Simian, Queen en om het af te maken wederom Dusty Springfield.

Samenvattend: I'm happy, I'm carefree, I was born this way!