Electronic # 2004 B-pitch Control

De beste man draait al een goede tijd mee, welliswaar onder verschillende namen (Paul DB+), maar tot mijn spijt moet ik bekennen dat dit het eerste materiaal is wat ik bewust van hem hoorde. Electronic lijkt me het juiste woord. Sfeervolle, melodieuze nummers die lekker voortdeunen. Minimaal zonder minimal te zijn. Prima voor op de achtergrond vanwaar hij je steeds weer weet te grijpen. Middels de korte nummers ‘pages’ wordt een heuse voorstelling voogeschoteld. Prima stuk met 1 nadeel, simpelweg te weinig nummers!

Lex Luistertip: Alhoewel ‘Self’ duidelijk mijn voorkeur heeft, zijn de vorige albums ‘Zeit’ en ‘Superimpose’, ondanks hun bejaardheid (beide uit 2001!), ook zeker het luisteren waard.

Techno # 2004 Gigolo Records

Dit is slechts een kwestie van inhaken. Het intronummer begint gelijk een snoeiende dnb sessie, maar dit beatloze nummer loopt al snel over in ‘Tuffguy’ wat de naam zeker eer aandoet. Hiermee is de toon gezet en meteen is duidelijk dat de diepe beat ons niet meer zal verlaten. ‘Midnight Man’ is een duidelijk geval van lekker doorgaan zonder minimaal gepiel. De nummers zijn een beetje dieselig; ze staan opzich en moeten even inkomen, maar als ze eenmaal lopen dan is het heerlijk doorstampen. Persoonlijk hoogtepunt ‘Feed the Flame’ fungeert hierbij als waardig voorbeeld. Alhoewel het album wat rustiger eindigt, zal, zoals eerder vermeld, de beat ons nimmer verlaten. Een fijn cd tje om een goede repeat sessie op los te laten!

Meer leuks te vinden op kurbel.com, waar ook staat vermeld dat het nieuwe album al uit zou moeten zijn... Ik gaat aan die slag

Franse herfst # Tôt ou tard 2005

De herfst. Ook dit keer weer nat en koud en somber. Deze Franse dame komt ons wat warmte brengen. Vaak met behoud van dat beetje somberheid, maar het is in elk geval wat. Met gitaar en haar prettige stem als basis maakt ze fijne, ongecompliceerde muziek. En dat is soms best noodzakelijk na al dat electronische geweld.

Een paar liedjes zijn net effe iets te zeurderig, maar het gros is gelukkig aardig goed te doen: rustig, en een beetje poppy soms. Geen idee waarover ze zingt, maar het klinkt Frans en dat is altijd goed. En je ouders vinden het ook leuk.

Laptopgoulash # 2005 4AD

Laptopgoulash?! Wat ik dáár nou weer mee bedoel? Nou allereerst, het trekt de aandacht die deze plaat verdient. Noem het anders folky lowtronica, dagdroom electronica of wat dan ook. Maritime zit vol met aquatische fantasietjes, vrolijke riedeltjes, mooie sferen en vrolijke rust. Soms lijkt de pling plong ploing tegen cheesy aan te komen, maar nee, luistert u nog eens goed: het zit hartstikke goed in elkaar! Maar goed: goulash?! De folk, de vrolijkheid, de variatie, hoe je van zoveel restjes en schijnbaar flauwe fragmentjes toch een nationale trots weet te maken, dat is Minotaur Shock.

Op de site van Minotaur Shock overigens ook een gratis prettig mixje in twee delen: één, twee.

Electro Pop # 2005 !K7

Dit keer, jawel... een conceptalbum. Normaal verwacht je dat bij progrock, jazz of Pink Floyd, maar dit is gewoon ordinaire electro. Alle tracks zijn losse nummers met elk een eigen thema, maar het wordt bijelkaar gehouden door Het Concept. En wat is dat dan wel niet? Het omvat in elk geval teletijdmachines, een megalomane superster, ontelbare opstandige kloonvarianten hiervan en zelfs wat futuristisch gefilosofeer. Dit alles wordt gezongen en gerapt door Princess Superstar, een soort poppy variant van Peaches.

Ik heb deze cd nu een aantal keer in de trein beluisterd, en dat is best wel aardig, want je hoeft eigenlijk geen boek meer te lezen. De hele plaat luistert weg als een klein futuristisch meeneemboekje. Ik moet wel zeggen dat het geheel beter uit de verf komt dan de afzonderlijke nummers, want die zijn niet altijd even sterk. Wel vond ik het erg fris om een spaceverhaal op een electroplaat te luisteren.

Stevige microhouse # 2005 Warp

Ik heb even getwijfeld of ik de Fransman Jackson met zijn imaginaire band een plekje wil geven op Limousique. De ferme samplehouse die met Smash de kamer vult is nogal aanwezig. Het begint allemaal met Utopia, en bombastische track ingezongen door... Jacksons moeder. Een lekker doorlopend samplebeatje met orchestrale intermezzos, denk aan Akufen + M83. Daarna knalt het ruige Rock On uit de speakers, wat mij betreft het beste nummer van de plaat. Van de trage stoere beat krijg ik zelfs zin om te dansen of anders tenminste om op een constructieve manier dingen te slopen.

Waarom dan überhaupt twijfels over deze plaat? Als ik zo'n beetje op twee derde van de plaat aangekomen ben wordt het wat mij betreft een overload aan noise en gestamp. Het gedoe over 'Cathodica' in TV Dogs kan ik nog net pruimen, maar het wat mij betreft iets te goed gelukte nummer Headache had van mij niet gehoeven. De op één na laatste track Fast Life is wel weer een lichtpuntje...

Als geheel is het mij wat teveel, maar de parels die op Smash te vinden zijn maken de plaat toch absoluut de moeite waard. Vernieuwend enzo. Die gaan we vaker horen.

energieke minimal # 2005 Music Man

Aanstormend talent m’n ass. Joris Voorn heeft zich inmiddels al bewezen lijkt me. Z’n vorige cd ‘Future History’ was heerlijk housey en energiek (Wat een vreselijk fijn pianoriedeltje in ‘Incident’ was dat!). Deze plaat is meer techno/minimal georiënteerd.

Voorn mocht een mix samenstellen voor de Belgische club Fuse. Z'n platenkeus is geweldig (‘Lil’ Louis’ komt zelfs voorbij), echt één van de fijnere technoplaten van de afgelopen paar maanden. Wat ik vooral fijn vind is dat er iets meer afwisseling en melodie in zit dan normaal het geval is met technomixen. Zeker niet op de trance-manier, maar ook weer niet zo miniem en secuur als Richie Hawtin. Denk minimal, maar dan wat voller, warmer en energieker.

Hiphop mix # 2005 Fabric

De Scratch Perverts is een Engelse formatie, een balletje dat ging rollen in 1993 en een groep die in 2001 tot wereldkampioen van de scratch gekroond werd. Fabric Live 22 is een liveset die begint met hip hop. Denk hierbij niet aan R 'n B met east side west side gezeur en een hoofdrol voor Fiddy Cen en zijn leger gewillige bitches, maar gewoon echte muziek. Dynamite MC, Ty (één van mijn helden), DJ Shadow, dat soort werk. Door de mix heen sijpelen steeds meer jungle invloeden, de beats worden harder en ook komt Alter Ego's Rocker weer eens om de hoek kijken. Het lijkt wel of Alter Ego de prijs heeft gewonnen dat hij in 2005 in alle mixen opduikt. Het einde van de mix wordt ingeluidt door Pack of Wolves, vanaf hier alleen nog maar stevige jungle. Wat je mag verwachten maken de Perverts waar: de mix is naadloos.

Fabric is een club in Londen, en brengt een boel topplaten uit, alles gemixt. Fabric Live 09 van Jacques lu Cont, van Strauss tot de Housemaster Boyz, is bijvoorbeeld ook een stevige aanrader.

Vuige electropop/rock # 2005 Novamute

Even leek het er op dat de heren van DM uit elkander zouden gaan. Dave Gahan kwam met een soloalbum op de proppen en medebandlid Martin L Gore idem dito. Best aardige albums, maar als geheel in DM doen ze het toch beter. Hun nieuwe album is een stuk smeriger en duisterder dan hun voorganger Exiter. Wat mij betreft maar goed ook, want zo zie ik ze het liefst: thema's als pijn, religie en zwartgallige hoop siert deze oude rotten nog het meest. Ze hangen met hun teksten altijd tegen het kitscherige aan maar tegelijkertijd als je de achtergrond van bijvoorbeeld Gahan bekijkt weet je dat je ze toch wel serieus kan nemen. Nummers als "John the revelator" en "The sinner in me" doen het ongetwijfeld goed bij de fans (ook bij mij) en is bijna verplicht materiaal voor hun concerten. Een ouderwets DM album dus. Ik ben in elk geval nog lang niet zat van ze en lust er nog wel een.

Minimal # 2005 Novamute

Ik heb lang gewacht op een nieuw album van Richie Hawtin. De diepe, warme, minimale techno van de vorige cd ‘DE9: Closer To The Edit’ heeft me nog steeds niet verveeld. Zijn muziek is op een rustige manier opzwepend, het is energiek zonder opgefokt te zijn. Op dit album heeft De Neurochirurg met veel precisie zijn platen aan elkaar gemixt. Elke transitie is helemaal tot in de puntjes uitgewerkt, de tracks lopen met uiterste precisie over elkaar, naast elkaar en door elkaar. Geen standaard mixwerk zoals zoveel dj's dat doen, Richie Hawtin legt de lat erg hoog.

Op het eerste gehoor vond ik het niet eens zo geweldig klinken, met al die minimal bliepjes en korte percussiegeluiden. Maar toch, na een paar luisterbeurten werd het steeds een beetje interessanter. Ik heb hem nog steeds niet helemaal onder de knie, maar ik weet wel dat ik vind dat hij erg goed in elkaar zit. Techno van de toekomst.

Modern klassiek # 2004 Les Disques du Soleil et de l'Acier

Voor liefhebbers van Satie en Gonzales - Solo Piano een delicatesse om je vingers bij af te likken. Sylvain Chauveau is een Franse (ex-)rocker, die besloten heeft alleen nog maar muziek te maken met de volgende principes: zo dicht mogelijk bij de voor de hand liggendheid van stilte blijven, een geluid alleen gebruiken als het noodzakelijk is voor het geheel en de wortelen in zijn persoonlijke en culturele geschiedenis zoeken.

Tja, wat krijg je dan? Des Plumes dans la Tête bijvoorbeeld, een soundtrack voor de gelijknamige film. Piano, viool, clarinet, strijkers... Een sferig en rustig geheel met de bloedstollend mooie afsluiter: het thema dat dezelfde titel draagt als het album. Na dertig minuten soundtrack echter staan er nog twee elk ca. 6 minuten durende remixen op van ene Webcam (probeer dáár maar wat over te vinden...), waarin electronica weer een rol speelt. Het valt een beetje uit de toon, maar heel erg is dat niet.