Loungepop # 2005 Mole listening pearls

Toen vijf jaar geleden de eerste plaat van Yonderboi uitkwam, sprak de muziekpers unaniem van een schitterende plaat. Zelf vond ik geen bal aan Shallow and profound. Toen ik onlangs de opvolger, Splendid isolation, beluisterde, had ik geen hooggespannen verwachtingen. Misvatting! Het eerste nummer, All we go to hell, sloeg meteen in als een bom. Wat een vibe! Amor, trackje 2, was al even mooi en dat bij de eerste luisterbeurt. Afijn, een week verder en de cd is de speler nog niet uit geweest. Orchestrale echo's, breakbeats met lekkere soundbites en onwaarschijnlijke, psychedelische wieeeeee's en wioooooeeeee's. Enig minpuntje: de commerciële nummers met hitpotentie vallen compleet uit de toon. In muzikaal opzicht maar vooral tekstueel: butterflies, sad feelings in the moonlight, survival, I know the way en you're the princess. We hebben al een Moby. Voor de zekerheid Yonderboi's debuutplaat nog even opgesnord en ik blijf erbij: geen bal aan.

Geen bezoek zondagmiddag muziek # 2005 Warp Records

Een nieuw album van Nick Talbot, muziek dat je niet direct zou koppelen aan Warp. Wat me erg bevalt aan deze cd is dat het minder braafjes is. Er zijn nu ook behalve de rustige akoestische gitaarnummers, ruige electrische gitaren te horen. En dat komt niet enkel de afwisseling ten goede, ook maakt het deze plaat spannender dan zijn voorganger. Een aantal hoogtepunten zijn o.a. Cities beneath the sea, waarin een hypnotiserend orgel klinkt. Dat orgel komt ook terug in het nummer See my friends, ditmaal meer in de stijl zoals we dat van The Doors gewend zijn. Het meer dan 10 minuten durende ‘Song from under the arches’ is een menging tussen een bombardement aan geluid en ingetogen stukken. Erg mooi.

Electropop # 2003 Skivbolaget

Vooropgesteld dat mijn speakers voor het overgrote deel electro, techno en alles daartussenin uitbraken, werd ik toch ernstig gegrepen door de energieke muzikale uitspatting van ‘Alice in Videoland’. Qua stijl is de muziek te vergelijken met het eerder op deze site vermelde ‘The Knife’. Het was deze lovende recensie welke het startsein was van een zoektocht naar muziek uit hetzelfde straatje. Dit resulteerde in het met energieke doorduw muziek gevulde debuutalbum ‘Maiden Voyage’ van de (niet geheel onverwonderlijke) Zweedse band. Dat er inmiddels een dikke laag stof op de releasedatum ligt merkt niemand. Het lekker ongecontroleerde midden van de cd kan op den duur wat gaan annoyen (Videogirl) maar begin en eind blijft een genot om ff lekker uit de speaker te laten bleeeren! Intro ‘Lay me down’ en nummers als ‘Naked’ doen je terstond naar je volumeknop rennen.

Begin deze maand is de opvolger ‘Outrageous!’ gereleased; de introsingel ‘Cut the crap’ doet veel goeds vermoeden!

New Wave # 2005 Island

Nog één wat oudere release dan, die ook vermeldt moet worden: The Bravery, uit the Big Apple. Bij New Wave denkt u aan The Cure, Duran Duran, New Order, dat soort muziek. Wat Limousique betreft: een mooie tegenhanger voor alle huiskamerelectronica. The Bravery wordt echter vaak getypeerd als een New Wave Revival bandje. Het lijkt zó op de net genoemde klassiekers... nou, mij maakt dat niet uit. Ze leveren een erg strakke plaat af met veel gitaren, synths en een knap hoge zangpartijen. Denk aan de The Killers, maar dan wat beter. Ik heb tussen het werken op Lowlands door ook nog wat nummertjes mee weten te pikken, en ik kan u vertellen, ook live prima deluxe.

Breekbare lowtronica # 2005 Arable, Gronland, ...

“We like making songs with little noises poking out...” en dat is goed gezegd. Psapp is een Engels duo, en het maakt ingenieus geconstrueerde sfeervolle poppy liedjes. En dan ook echt ‘liedjes’, als in kleine kunstwerkjes. Toen ik het album voor het eerst hoorde bekroop met hetzelfde gevoel als bij Matthew Herberts Bodily Functions (2002)... wat een fijne plaat... De platen lijken dan ook behoorlijk op elkaar. De moeite waard dus! Het album is al sinds begin dit jaar uit overigens, maar door mij nog niet eerder opgemerkt.

Eclectric # 2005 Resist Music

Dit album is een dubbelaar. De eerste cd is een mix van toffe dansbare platen, gewoon een kwestie van opzetten en gaan dus. Prima als benzine voor nachtjes doorwerken, en als je wil kan je ook opstaan en een dansje doen.

De tweede cd is eigenlijk een stuk interessanter, en perfect om na het werk de nacht in te luiden. Veel rustige en oude nummers (Willows Song, mooi), maar ook wat nieuw spul (de pianomuziek van Gonzales). Erg gevarieerd en prettig om naar te luisteren, had ik niet verwacht van deze bebaarde stamp-dj.

Orchestrale lowtronica # 2005 Leaf

Fernando Corona, de man achter Murcof, is een laptopartiest, maar dan wel een echte. Geen techneut die weet hoe software gebruikt moet worden om hits uit te kakken, maar eentje die klassieke instrumenten (piano, viool, contrabas, kortom: alles uit Peter en de Wolf) laagje op laagje stapelt om er spannende platen van te maken. Ingetogen, vervormd, minimaal maar wel met een ziel. Remembranza is zijn derde volledige schijf en hoewel de eerste, Martes, nog altijd het beste is, valt er genoeg te genieten. Voor fans van Twerk, Sutekh en Arovane is Remembranza een aanrader. Ideaal als doezelplaatje na een lange dag hard werken.

Murcof treedt op vrijdag 28 oktober om 23.00 uur op tijdens het 'ReSort off /// Latin America'-festival, in het Voormalig Waterbedrijf te Groningen.

Rustige electronica # 2005 Monika

Robert Lippok en Barbara Morgenstern, welteverstaan. Het heeft even geduurd voor ik kon besluiten wat ik van deze plaat vind... gebeurt er eigenlijk wel genoeg? Bovendien zijn de tracks ook nog eens behoorlijk verschillend van sfeer, waardoor de plaat me niet echtde indruk wekte een eenheid te zijn. Nu ik hem wat vaker gehoord heb begin ik toch steeds weer te verlangen naar de leuke gevarieerde sfeertjes die in korte fragmenten neergezet worden.

Lippok ken ik eigenlijk niet, maar Morgenstern is erg herkenbaar in de wat stevigere opener Please Wake Me For Meals en de kalme Sommer en Winter. Verder een Japans meisje met bijna alleen begeleiding van een electrisch orgeltje in het bijzondere Kaitusburi, een zeer relaxte droom in Ein Knoten Aus Schwarz en kan ik zelfs de kwetsbare zang in If The Day Remains Unspoken For goed waarderen. Tesri mag dan misschien Turks zijn voor versnellen, ik zou de plaat gewoon Stapvoets Rijden genoemd hebben.

Huiskamerelechno # 2005 Kompakt

Weinig poespas, geen verassingen, en daarom juist een zeer prettige mix door Superpitcher. Er zijn hier en daar een paar vocalen, zoals in het fijne World Keeps Turning van de Psychonauts en natuurlijk Superpitchers eigen Happiness. Verder is het vooral de wat rustigere elechno van Nathan Fake, DJ Koze, Triola en meer. Leuke tracks zoals bijvoorbeeld de sfeerimpressie van vallende avond in een donker bos op 21:31 van Oliver Hacke, of tenminste, dat maakt mijn fantasie ervan. Luistert lekker weg, net energetisch genoeg om niet in slaap te vallen.

Electro # 2005 Bpitchcontrol

Een iets viezere electroplaat deze keer, maar zeker niet minder goed. Wel wat meer 'in your face' dan normaal. De Franse rap van TTC gelijk al op het eerste nummer, M.I.A. achtige invloeden ergens op het eind, en daartussenin ook gewoon ongecompliceerde stamptechno. Je moet er voor in de mood zijn, maar het is gewoon lekker rammen met Modeselektor. Dus even ter compensatie van het glazuur dat van je tanden sprong na 2Raumwohnung, nu je speakers ook compleet uit elkaar gescheurd.

Electro # 2004 Get Physical Music

De Duitsers. Wederom blijkt dat ze veel te behendig zijn met electronische muziek. Veel gebruik van vette Moog achtige sounds, herhalende patronen, telkens een laagje erbovenop, en die minimale percussieklikjes ertussendoor. Af en toe deed het me aan Metro Area denken (Verplicht luistermateriaal!), soms aan de nieuwere Kraftwerk (bijv. "On & On"), maar altijd is het vrij toegankelijke electro. Hier en daar is het een beetje experimenteel, maar niet op de pretentieuze manier. Het blijft allemaal prettig beluisterbaar.

Zoete Akustik # 2005 It. Sounds

Hoewel het in Berlijnse kringen not done schijnt te zijn om deze band te noemen, blijft 2raumwohnung een van mijn favorieten. Heerlijke actieve blije electrische pop met een zwoele stem, daar houd ik van. Duits wordt opeens een mooie taal.

Deze plaat echter is over the top zo zoet. Een paar nieuwe nummers aangevuld met akustische Versionen van eerdere successen. Niet zo lekker als bijvoorbeeld Kommt Zusammen (2001), maar wel de moeite waard, mits je het niet serieus neemt. Met behulp van deze plaat kun je het hele loungen gewoon overslaan. Verder een goede site met bijna alle muziek beluisterbaar, en de mooiste albumhoes ooit.

Remixdisco # 2005 PIAS

Het begint met een hommage aan een hommage. Teachers van Daft Punks Homework nog eens dunnetjes overgedaan.

Als waardig opvolger voor de hier en daar briljante maar onoverzichtelijke 2 Many DJs kloet, brengt Soulwax een album met remixen van vooral werk van Any Minute Now (2005). Het geheel is bedoeld om de dansvloeren vol te krijgen en vernoemd naar een soortgelijk project van Duran Duran. Verwacht geen verfijnde luisterplaat, maar eerder een nonstop behang om aan te zetten als je tegen een deadline aan werkt. Het geheel stroomt lekker door, met een stevige monotone bonk. ”Part of the weekend never dies”