Paul Simon - Surprise

Ouwe rot is weer hot.# 2006 Warner Bros. Records

Paul Simon is 65. Tien jaar geleden verscheen van zijn hand de cd 'Songs from the capeman' die ik ondanks de slechte kritieken toch erg mooi en de moeite waard vind.

Met de cd 'Surprise' is Paul Simon nu terug. Voor deze productie heeft mij niet, zoals in de lijn der verwachting lag, aangeklopt bij zijn trouwe producer Roy Halee, nee, Simon heeft Brian Eno (van Roxy Music) aangetrokken als producent van een surprising Sonic Landscape. Een hele nieuwe weg, en een goede.
Ik vind het absoluut een geweldig gegeven dat een man van 65 zoiets gewaagds doet. De arrangementen zijn totaal anders dan we van Paul Simon gewend zijn, maar het is merkwaardig hoe de onmiskenbare Simon-sound zich blijft manifesteren in een muzikaal electronische lardering.

Zijn stemgeluid is al even puur als de nieuwe songs. Die stem is in de afgelopen 25 jaar opmerkelijkerwijs nauwelijks veranderd en hoeft dat wat mij betreft ook absoluut niet.
En zo zou je kunnen stellen dat 'Surprise' de tijden van Simon's klassieker Graceland echt doet herleven; ook een opmerkelijk product, van productionele schoonheid, en met beide benen in de tegenwoordige tijd.
Paul Simon huppelt met deze cd een geheel eigen pas. En een rollator lijkt hij daarvoor nog lang niet nodig te hebben.

Let als het zo uitkomt ook even op het fantastisch uitdagende slagwerk van grootheid Seve Gadd. Heerlijk, ruig, raggen. En Herbie Hancock mocht ook nog meedoen. Terdege aanbevolen, terdege.