The Knife - Silent Shout

Electro # 2006 Rabid

Oeh. De groep die zorgde voor de allereerste recensie op Limousique. Hoge verwachtingen dus. Bij de eerste luisterbeurt moest ik even wennen: Is dit het nou? Spooky gefreak, pulserende arpeggio's, een soort piratenlied (‘One Hit’)? Allemaal wat onwennig nog. Een aantal luisterbeurten later zit ik er beter in en concludeer: The Knife is uitgepuberd.

Nog steeds zijn er die happy-hardcore achtige invloeden te vinden (de stampende combo van bassdrum, snare en cymbal in ‘Neverland’) en nog steeds klinkt het lekker electronisch. Het meest karakteristieke van The Knife blijft de stem van Karin Dreijer Andersson. Ze heeft al een apart stemgebruik van zichzelf, maar doordat elke zanglijn wordt gedubbeld in een andere toonhoogte, krijgt de muziek dat typische, vervreemdende sfeertje.

Wat is dan het verschil met Deep Cuts? Ik denk dat het goed samen te vatten is door te zeggen dat de muziek dit keer iets serieuzer is, iets donkerder zelfs. Misschien minder energiek dan het eerste album, maar zeker niet minder interessant. Gelukkig blijft het frisse muziek: de combinatie van melodieuze structuren en het enigszins onsubtiele gebruik van drums en instrumenten hoor ik nergens anders. The Knife blijft in m'n lijstje staan.