Madonna - Confessions on a Dancefloor

Divadisco # 2005 Warner Bros.

Stuart Price. Les Rythmes Digitales? Jacques lu Cont misschien? Niet alleen een persoonlijke held, ook de co-producer van Confessions on a Dancefloor. Heerlijke remixen van The Killers, Juliet en Gwen Stefani komen van zijn hand, een behoorlijk goed album Darkdancer met het geweldige Jacques Your Body (Make Me Sweat), en de al eerder genoemde Fabric Live 09. Daarbij is hij een onderdeel van Zoot Woman dat ons in 2003 trakteerde op een werkelijk fantastische (naar de band genoemde) plaat. Het moge duidelijk zijn, van deze man heb ik een hoge pet op.

Confessions opent met de hit Hung Up, wat mij betreft vooral een remix van Abba, maar toegegeven, goed voor de dansvloer. De plaat stroomt door met Get Together waarover Wimer en ik het over eens zijn: het beste nummer. Ook het minst herkenbare Madonna-nummer wat mij betreft... en ja: ook de rest van de plaat stroomt als een geheel door. Het Arabisch getinte Isaac is een leuke verassing. Een behoorlijk electronisch voor de dansvloer bedoeld geheel waarin Stuart Price weer eens laat zien veel geleerd te hebben van dertig jaar dansmuziek.

Wel moeten we even stilstaan bij het tekstuele dieptepunt I Love New York. Het als anthem bedoelde verhaal klinkt meer als een guitig Sinterklaasgedicht: I don't like cities / but I like New York / other places / make me feel like a dork. Daar luisteren we dan maar doorheen.