Gevoeltechno # 2006 Kompass Musik

Volgens mij tegen alle huidige Limousique wetten in en zeker de kortste release hier gereviewed, maar dit kan echt niet ongepost blijven. Ik leef namelijk al dagen op deze EP! Natuurlijk kennen we dit Hamburgse duo van hun fabelachtige ‘Soopertrack’, wat naar nu blijkt allesbehalve een 1malig hoogtepunt was! Extrawelt gaat door, en geheel in stijl op een nieuw Hamburgs label. Laten we in godsnaam hopen dat de Hamburgse sound het uitgezette pad van Extrawelt blijft volgen!

Dat je niet zomaar dergelijke TOPnummers uit kan brengen, blijkt uit de rits aliases waaronder de mannen geproduceerd hebben. Hier is uiteraard meer leuk spul te vinden, ik blijf echter reikhalsend uitkijken naar dag dat Extrawelt Groningen bezet, zoals aangekondigt op de site! Oja, dan nog die twee nummers. Hier kan ik kort over zijn; Extrawelt doet zijn naam eer aan en creeert een extra wereld van laag, diep correct doorhalen...Soopergeil

Triphopjazzysingersongwriter # 2006 EMI

Laten we er niet omheen draaien, platen als deze hebben we nodig. Er zijn gewoon momenten, als je schatje over de vloer is, of opa en oma misschien, waarop je je meedogenloze elektro in de kast moet laten staan. Wat zet je dan op? Corinne Bailey Rae bijvoorbeeld. Het is geen Norah Jones en geen Katie Melua, dus het heeft geen Jeroen van Inkel sound. Wat is het dan wel? Warme jazzy liedjes met een snufje soul. De arrangementen zijn niet zo klassiek als bij eerder genoemde dames, wat meer in de richting van triphop. Het zou me niet verbazen als de arrangeur stiekem wel eens Kid Koala luistert. Maar laat je niet op het verkeerde been zetten, het is allemaal heel toegankelijk, strijkers, dat soort mik mak.

Maar het gaat vooral om de stem. En je weet het meteen. Klik maar op het #-je onder de titel. Corinne is Brits, jong, up and coming en wordt in haar thuisland al in één adem met Billy Holiday genoemd. James Blunt kan gelukkig weer even in de kast blijven staan.

Ouwe rot is weer hot.# 2006 Warner Bros. Records

Paul Simon is 65. Tien jaar geleden verscheen van zijn hand de cd 'Songs from the capeman' die ik ondanks de slechte kritieken toch erg mooi en de moeite waard vind.

Met de cd 'Surprise' is Paul Simon nu terug. Voor deze productie heeft mij niet, zoals in de lijn der verwachting lag, aangeklopt bij zijn trouwe producer Roy Halee, nee, Simon heeft Brian Eno (van Roxy Music) aangetrokken als producent van een surprising Sonic Landscape. Een hele nieuwe weg, en een goede.
Ik vind het absoluut een geweldig gegeven dat een man van 65 zoiets gewaagds doet. De arrangementen zijn totaal anders dan we van Paul Simon gewend zijn, maar het is merkwaardig hoe de onmiskenbare Simon-sound zich blijft manifesteren in een muzikaal electronische lardering.

Zijn stemgeluid is al even puur als de nieuwe songs. Die stem is in de afgelopen 25 jaar opmerkelijkerwijs nauwelijks veranderd en hoeft dat wat mij betreft ook absoluut niet.
En zo zou je kunnen stellen dat 'Surprise' de tijden van Simon's klassieker Graceland echt doet herleven; ook een opmerkelijk product, van productionele schoonheid, en met beide benen in de tegenwoordige tijd.
Paul Simon huppelt met deze cd een geheel eigen pas. En een rollator lijkt hij daarvoor nog lang niet nodig te hebben.

Let als het zo uitkomt ook even op het fantastisch uitdagende slagwerk van grootheid Seve Gadd. Heerlijk, ruig, raggen. En Herbie Hancock mocht ook nog meedoen. Terdege aanbevolen, terdege.

Electro # 2006 get Physiscal

Nog niet zo lang geleden al eerder op Limousique, maar nu gewoon pats-boem nog een keer. Dubbel op Limousique! Kennelijk doen ze iets goed dus.

Eerlijk gezegd moest ik er niks van hebben toen ik deze cd voor het eerst beluisterde. Dat kan meestal twee dingen betekenen: óf het is werkelijk helemaal niks, óf het is een plaat die moet groeien, inweken en een beetje fruiten. Zoals je een goede saus ook eventjes moet laten pruttelen, waardoor de smaak wat meer los komt. En dan smaakt deze cd opeens lang niet slecht.

Misschien kwam het door de kaalheid van de tracks, misschien was het me wat te simpel in het begin. Naarmate ik wat vaker ging luisteren, bleek dat nu juist de kracht te zijn. Niet teveel opsmuk, geen muren van geluidseffecten, maar gewoon simpel en doeltreffend. Heel Feng Shui zeg maar. En goedgekeurd door Limousique. Ik wil nog wel even mijn favoriete tracks aangeven: het melodieuze en sterke Mandarine Girl met z'n gruizige square-achtige leadsample, het pulserende Darko en het oneindig opbouwende In White Rooms. Jaaaah!

Hiphop # 2006 Project Blowed

Accompanied by Rjd2... Dat willen we allemaal wel! Sterker nog, ik zou zeggen: Rjd2 en Aceyalone er graties bij. Rjd2 kennen we van een stukje verplichte kost Dead Ringer ('02), een fantastisch stuk (voornamelijk) instrumentale hiphop dat je naast Endtroducing van DJ Shadow in de kast kan zetten. De man smeedt met eigen beats en ouwe plaatjes uitermate volle sfeertracks aan elkaar waarin het klinkt of alle onderdelen voor elkaar gemaakt zijn. Hooggespannen verwachtingen dus voor dit samenwerkingsproject met Aceyalone.

Laatst genoemde is een man die zijn sporen heeft verdiend met zijn Freestyle Fellowship en ondergronds stug door is gegaan met ‘geletterde’ hiphop, terwijl boven de grond Fiddy Cen z'n biceps aan het flexen was naar de bitches en hoes in da club, die op hun beurt weer allemaal met pappa's zakgeld naar de Free Record Shop renden. Nu mag deze man zich dus verheugen met Rjd2 achter de draaitafels. En inderdaad, de nummers zijn gevarieerd, vol en goed. Er is het soulvolle Fire, het duistere Supahero en bijvoorbeeld het licht ontvlambare Mooore. In het rustigere (ik zou bijna gevoelig zeggen) Here and Now komt het stemgeluid van Rj zelf ook nog langs en in het korte instrumentale A Sunday Mystery hoor je waarom je de andere bovengenoemde platen ook direct aan moet schaffen.

Tripshhit # 2006 Rephlex

AFX, Aphex Twin zo u wilt, is zegmaar de Leonardo Da Vinci van de "elektronische muziek". Multidisciplinair, geniaal, soms iets te fantasierijk en knettergek. Een van de beste ambientproducers, maar ook een van de beste acid house producers. En dus alles daar tussenin. Maar het beste is AFX toch wel in de zogenaamde "tripmuziek". Leg drie drum'n bass platen over elkaar en je krijgt een idee. Knappe is echter dat er ondanks de ogenschijnlijke chaos structuur in elk nummer zit.

Nu, deze man heeft de afgelopen twee jaar een reeks van elf 12" vinyls uitgebracht onder de titel Analord. De beste tien nummers van deze platen zijn nu verzameld op Chosen Lords; creativiteit is leuk, maar er moet ook brood op de plank komen. En dat gaat wel lukken met deze CD. Want ook deze is weer geniaal. AFX weet als altijd een goede balans te vinden tussen synths, drum en effectjes. Enigste minpuntje is dat af en toe wat samenhang mist, maar goed, het is dan ook ene compilatie. En God, wat heb ik eigenlijk te klagen met tracktitels als PWSteal.Ldpinch.D en XMD 5a. Strange, but pleasantly arousing.

Ecletische Rock # 2006 Warner Bros.

Jaja jaja jaja jaja, jaja jaja jaja ja! The Flaming Lips zijn er weer met At War With The Mystics. De muziek van deze drie mannen is milde gitaarrock met alles wat ze in en om het huis hebben gevonden dat geluid maakt. Ze zijn al een tijd bezig en klinken dan ook zeker niet zo rommelig als je je nu misschien voorstelt. Alles valt wel zo'n beetje op zijn plaats: van belletjes tot kuchjes, van sirenes tot klikjes en popjes. Zelf het Duitse Volkslied komt de hoek om kijken in Pompeii Am Götterdämmerung.

Volgens de band zelf is het de bedoeling dat de plaat klinkt als “een demo van een mafkees”, lees ik in de OOR. Noem het psychedelisch, eclectisch, surrealistisch of symphonisch, er komt in ieder geval van alles langs en het klinkt altijd vol en bij vlagen vet. Het album is wat rustiger dan het vorige Yoshimi Battles The Pink Robots en misschien ook íets minder bijzonder, maar ligt wel wat gemakkelijker in het gehoor en is dus ook zeer de moeite waard.

The Flaming Lips staan 5 juni op Pinkpop.

French house # 2005 Vulture Music

Een korte recensie, want een korte 12". Defender is de zoveelste naam voor de zoveelste samenwerking tussen een van de vier er ècht toe doende French house artiesten: Alan Braxe, Fred Falke, Thomas Bangalter en Guy-Manuel De Homem-Christo. Deze keer zijn het Alan Braxe en Fred Falke die achter de knoppen zijn gaan zitten en er weer achter tevoorschijn zijn gekomen met een tweenummerige 12".

Op kant A staat het nummer Defender. Beukende gitaar en "come on" en "ok" samples. Typisch zo'n track voor onder een "100 hardste F1 crashes" filmpje. Allerminst origineel, maar daarom niet minder doeltreffend. Gelukkig denkt men met kant B, Bliss, ook aan de echte French house adept. Vrolijke, doch niet softe, filterhouse met veel door elkaar lopende synthpartijen en een handclap op de juiste tijd. Ook hier weer: niet origineel, wel doeltreffend.

Kortom: iedereen die van French house houdt, en zich blijft verbazen over de impopulariteit van het genre, doet er goed aan deze plaat te kopen en heel hard te draaien. Aanstekelijke muziek, waarmee zeker zieltjes kunnen worden gewonnen.

Rock # 2006 Matador

Ik weet niet zo goed wat me bezielt, want ik houd helemaal niet zo van Bettie Serveert, en dan vooral niet zo van de stem van Bettie, erhm... Carol bedoel ik. Wat nou dan? Pretty Girls Make Graves, een bandnaam om verliefd op te worden, heeft me te pakken. Na twee nummers dacht ik: weg ermee! Na vier nummers dacht ik: och... en na zes nummers heeft het de speler niet meer verlaten. Het is lekkere gitaarrammelrock met alleen maar instrumenten die al langer dan vijf jaar bestaan en een vrouwenstemmetje er overheen. Heel traditioneel dus. En die stem, die klinkt dus als Bettie van Carol Serveert. De muziek is lekker duidelijk: melodieus, repetitief toetsenwerk en ze zingt alsof het ook echt wat uitmaakt wat er uit haar mond komt. Goede zaak.

Goh, ik ben blijkbaar niet als enige pasen niet bij mijn ouders aan het vieren, ik kijk naar links en zie één der Grote Groningse deejays paasontbijten bij mijn luide-muziek-achterbuuv. Ze luisteren iets raars. Dan maar weer de koptelefoon op, en daar zijn ze weer, Seattles echte rockmelodianten, gelukkig maar. Misschien Palomine ook maar weer eens uit de kast halen?

Update: Ze luisteren Moloko, Familiar Feelings in de Timo Maas remix. Eigenlijk best ok dus.

Industriële electro # 2006 BPitchControl

Voor wie nooit in Berlijn is geweest: hier volgt een korte introductie in de sfeer van de stad. Berlijn is groot, grauw, veelzijdig, serieus, artistiek, hip, industrieel, een beetje melancholisch, en tja... toch vooral erg Duits. Natuurlijk zijn er ook gemütliche barretjes en straatjes, maar het overkoepelende gevoel zit voor mij toch wel in de genoemde eigenschappen. Ook is het mij opgevallen dat er ontzettend veel creatievelingen en mensen met experimenteerdrift rondlopen. Een bovengemiddeld aantal mensen in Berlijn lijkt iets in de kunst, de muziek, of een ander creatief gebied te doen. Ellen Allien en Apparat doen het in de electro.

Vanwaar deze toeristische introductie? Muziek beschrijven is een interessant iets. Je kan obscure feiten over een band opsommen, aangeven wat voor instrumenten er gebruikt worden of als een lyrische poëet tekeer gaan. Die laatste optie is niet eens zo gek. Misschien kan het gevoel van bijvoorbeeld een gedicht wel het dichtst bij gevoel van de muziek komen. Helaas ben ik geen dichter, en in dit specifieke geval komt de sfeer van de woonplaats van Ellen en Apparat bijzonder goed overeen met de sfeer van de plaat. Daar moet u het dit keer mee doen.